Onair

i-RDS

Ulti Clocks content

Η γνώμη σας - Polls

Η γνώμη σας για την νέα μας ιστοσελίδα
 
Του χωρισμού 2 PDF Εκτύπωση E-mail



Την ώρα που σ'αγκάλιαζα
ήρθε το φώς της μέρας
και γίνηκε το όνειρο
σκόνη καπνός και αέρας

Όσο και να μ' αγάπησες
δεν έχει σημασία,
έσβησες με το χωρισμό
τσ' αγάπης την αξία...   

Να μην ξανοίγεις πίσω σου
την ώρα τσι φυγής σου
μη δεις νεκρά τα όνειρα
που έφτιαχνα μαζί σου...!

Τώρα χριστέ μου τι να πεις
που ζει σε χέρια ξένα,
που ερχόταν στην εικόνα σου
και έκλαιγε για μένα....

πικράθηκα στο χωρισμό
μα τώρα  πια κατέχω
έπρεπε τον εγωισμό
ν' αφήσω για να σ' έχω!

Ήθελα να μουνα εγώ
η πρώτη σου αγάπη
να μην εγνώριζαν ποτέ
τα μάτια σου το δάκρυ

μωρό μου πως χωρίσαμε εγώ
εγω δεν το πιστεύω
και στην κρυφή μας τη φωλιά
τα βράδια σε γυρεύω

Την ώρα που χωρίσαμε
αντί να νιώσει πόνο
είδα μέσα στα μάτια της
την ευτυχία μόνο

Μπορεί να κλείσω την πληγή
π' άνοιξε ο χωρισμός σου
μα μια ζωή θα με ξυπνά
με κλάμα τ' όνειρό σου...  

Έφυγες και μοιράσαμε
τα συναισθήματά μας
και επήρα εγώ τα βάσανα
και επήρες τη χαρά μας.. 

Ευτυχισμένο μάτια μου
σε θέλω στη ζωή σου
κι ας έχεις άλλη αγκαλιά
κι ας μη ξυπνώ μαζί σου... 

Τα μυστικά μου καθ'αργά
λέω τα στο φεγγάρι
αφού εσυ εδιάλεξες
μιαν άλλη να σε πάρει... 

Δεν είμαι αυτός που κάποτε
έκλαιγε να γυρίσεις
άλλαξα και 'σβησα απ'το νου
πρόσωπα κι αναμνήσεις..  

Μην μου ζητάς το χάδι μου
μην ψάχνεις πια αγάπη
λόγια που είπες χωρισμού
την έκαναν και εχάθη...  

Χωρίσαμε και έμαθα
πως το'χει μετανιώσει
μα είναι αργά σ'ένα νεκρό
πάλι ζωή να δώσει.…. 

Χωρίσαμε κι ίσως αλλού
κάνεις αγάπης χάδια
μα γω θα 'μαι το όνειρο
που σε ξυπνά τα βράδυα  

Μια ακτίδα ήλιου φωτεινή
ήσουν μες το σκοτάδι,
μα τώρα όνειρο κακό
γίνεσαι κάθε βράδυ... 

Εξήγηση εγώ καμιά
δε θέλω να μου δώσεις,
ποτέ δεν θα 'ναι αρκετή,
το δάκρυ να στεγνώσεις.. 

Μην μου μιλάς για παρελθόν
μην ψάχνεις αναμνήσεις
ήταν δικό σου θέλημα
μόνη σου για να ζήσεις..  

Θα 'ρθει καιρός απου θα κλαίς,
και θα σε λιώνει ο πόνος,
γιατί θα πάρει εκδίκηση,
αντίς για 'μένα ο χρόνος.. 

Ο χωρισμός μας άλλαξε
της φύσης τον κανόνα,
άνοιξη είχα στη καρδιά
κι έφερες το χειμώνα... 

Νομίζεις είσαι νικητής
κι εγώ είμαι η χαμένη
περίμενε όμως να με δεις
στην αγκαλιά την ξένη 

Χαμογελώντας όνειρα
σκότωσε μαζεμένα
ήθελε να χωρίσουμε
λέει πολιτισμένα.... 

Που βρήκε τόση δύναμη
να φύγει μακριά μου
αυτός που έκλαιγε συχνά
μέσα στην αγκαλιά μου 

Πάρε μου θεέ μου την ζωή
να μαι κοντά σε εσένα
παρά να ζω να τον θωρώ
να ναι σε χέρια ξένα 

Μην του το πείτε πως πονώ
τώρα που ζω μακριά του
μην νιώσει υπερήφανος
για το κατόρθωμά του.. 

Λες ότι με ξεπέρασες
εσύ που ορκιζόσουν
ότι για μένα αν χρειαστεί
θυσία αν γινόσουν... 

Όσο κι αν δεν το μολογάς
πάντα στο νου σου θα'μαι
μα΄γω δεν έχω τίποτα
από σένα να θυμάμαι... 

Ενόμιζες πως δύναμη
να σ'αρνηθώ δεν έχω
μάθε πως όπως αγαπώ
και να μισώ κατέχω... 

Ο χωρισμός κι ο θάνατος
έχουν μεγάλη σχέση
όποιος στον πρώτο πληγωθεί
ο δεύτερος τ'αρέσει... 

Όταν θα φύγω θα την δεις
την εδική μου αξία
μόνο που θά'ναι τότε αργά
και δίχως σημασία... 

Τί να την κάνω τη ζωή
χωρίς εσένα φώς μου
που έφυγες και έχασα
το νόημα του κόσμου... 

Κάθε φιλί σου κοπελιά,
κάθε γλυκό σου χάδι,
το'κανε εδά ο χωρισμός
αγιάτρευτο σημάδι. 

Κράτα τις όμορφες στιγμές
που ζήσαμε οι δυο μας
να μην χαθεί το Όνειρο
μετά το χωρισμό μας. 

Κοίτα πως με κατάντησε
μωρό μου ο χωρισμός σου
να αγκαλιάζω ένα χαρτί
που 'χει το πρόσωπό σου. 

Καλά καμες και μ άφησες
και μην το μετανιώσεις
μα μάθε το πολύ καλά
αγάπη δεν θα νιώσεις. 

Εγώ σου έδωσα φτερά
άγγελο να σε λέω
μ΄αυτά γινήκαν αφορμή
να φύγεις και να κλαίω 

Έχει το θράσος και ζητά
παρηγοριά από μένα,
που'φυγε και μου άφησε
όνειρα γκρεμισμένα. 

Την ώρα που χωρίζαμε
την κοίταξα στα μάτια
και είδα χίλια όνειρα
να γίνονται κομμάτια... 

Χωρίσαμε και μου ζητάς
νά'μαστε φίλοι μόνο
μα δεν θα γίνω συνεργός
στου ονείρου μου το φόνο...

Ωσάν το έρημο δεντρί
που είναι στα όρη απάνω
ετσα μ’αρεσει η μοναξιά
με τους πολλούς δεν κάνω
 

Όπου κι αν πάω κι αν διαβώ
ο πόνος μου δεν σβήνει,
μονάχα πίκρες και καημούς
στο πέρασμά του αφήνει..
 

Με δάκρυα κλαίν τον νεκρό
του ζωντανού τα μάτια,
στον ζωντανό ξεχωρισμό
βγάζει η καρδιά τα δάκρυα…
      

Ο ύπνος περιφέρεται
στα βλέφαρά μου απάνω..
κλείνω τα μάτια σε θωρώ
τα ανοίγω και σε χάνω…
 

Στον δρόμο περπατώ
σκυφτά και παραπονεμένα,
γιατί θυμούμαι τον
καιρό απου ‘ζησα με σένα…
  

Εσύ δεν πρέπει να αγαπάς
γιατί καρδιά δεν έχεις
σαν πεταλούδα τσ άνοιξης
όπου σ ‘αρέσει τρέχεις…
 

Θα τηνε βγάλω την καρδιά
να βάλω μαύρο βράχο
για να μπορώ και εγώ καρδιά
σαν τη δικιά σου να ‘χω!
 

Ήντα χαρά να δει η καρδιά
που’ ναι εκατό κομμάτια,
και φταίνε εννούς μελαχρινού
τα όμορφά του μάτια…!
 

Σαν την αγάπη που ‘χασα
άλλη δεν ξανακάνω
γι’ αυτό μαυροφορέθηκα
και δεν τα ξαναβγάνω…
 

Κι η λογική πολλές
φορές κάνει μεγάλα λάθη…
γκρεμίζει όνειρα πολλά
στα πιο μεγάλα βάθη…!
 

Ποτέ του ένας δυστυχής
ανάσταση δεν κάνει,
γιατί δεν έχει στην καρδιά
τόπο, χαρές να βάνει..!
 

Σε κάθε ηλιοβασίλεμα
τα μάτια σου αντικρίζω,
μάτια που δεν τα βλέπω πια
και όμως για αυτά ελπίζω.!!!
 

Μην κλαις για δεν γιατρεύεται
ο πόνος με το κλάμα..
και ο χωρισμός κι ο θάνατος
είναι το ίδιο πράγμα..!
 

Σ’ αγάπησα από καρδιάς
μα δεν το μετανιώνω..
είναι ευχάριστο να ζω
για σένα τόσο πόνο…
 

Ποτέ για μένα χαραυγή
γλυκιά δεν ξημερώνει,
σε μένα έρχεται η χαρά
μονάχα όντε νυχτώνει!!..
 

Δεν έχει ελπίδα το όνειρο
αφού σαν ξημερώσει,
θα ‘ρθει ο ήλιος ο φονιάς
να το ξανασκοτώσει!.. 
 

Δεν γράφει, δεν τηλεφωνείς
ούτε ρωτάς τι κάνω…
πες μου τον τρόπο που ξεχνάς 
να μάθω να το κάνω.....

Εσύ που με δασκάλευες
τι πάει να πεί αγάπη
στου χωρησμού σου μάθε με
να ζώ τον εφιάλτη

Δεν βγάνω μπλιό μου δάκρυα
όχι γιατί δεν κάνει
μα στέρεψε τον αματιών
η φλέβα που τα βγάνει….
 

Ανάθεμασε χωρισμέ
φονιά τσι κάθε αγάπης
μη θαρρευτείς στη γειτονιά
που αγαπώ για να’ ρθεις.!!
 

Είσαι όμορφη μα είσαι σκληρή
ποτέ δε νιώθεις πόνο,
κρίμα τα κάλλη του κορμιού
να ‘ναι στολίδι μόνο!!
 

Φεγγάρι αν τύχει και τι δεις
καμιά φορά να κλαίει
χαμήλωσε να αφρουκαστείς
το όνομα τίνος λέει…
 

Αν τύχει μελαγχολική
και τηνε δεις φεγγάρι
πες τσι όποιος δίνει βάσανα
κάνει κι αυτός να πάρει…

Την καταδιά μου μην της πείς
αμα την δείςφεγγάρι....
δεν θέλω η ψέφτρα του σεβντά
τέτια χαρά να πάρει

Έκοψε τσ αναπάντητες
και τα μηνύματά του…
μάλλον δεν θέλει
επαφές με πρώην θύματά του…
                                                       

Φεύγεις και η φαντασία
μου τώρα  θα με τρελάνει..
γιατί θα φέρνει όλα αυτά
που είχαμε οι δυο μας κάνει…  
                                                       

Μπορεί να είσαι παρελθόν,
ελπίδα που ‘χει σβήσει…
όμως να σ’ ονειρεύομαι
δεν έχω σταματήσει....
                                                       

Ρώτα με τι θα πει χαρά
να πω η αγκαλιά σου..
και τι θα πει παράπονο
να πω πως ζω μακριά σου...
                                                       

Όσο μακριά και αν βρίσκεσαι
θέλω να το πιστέψεις
πως τριγυρίζω δίπλα σου
με τα φτερά της σκέψης!!..
                                                       

Ίδιας βροχής σταλαγματιές
και ίδιας αγάπης πάθη..
είμαστε μα χωρίσαμε
από μεγάλα λάθη..
                                                       

Φεύγεις και σφίγγω την καρδιά
το δάκρυ μην προβάλει..
και το κρατώ για την χαρά
σαν θα γυρίσεις πάλι…!
                                                      

Μ’ αρνήθηκε μα δε ζητώ
θεέ μου να τον μισήσεις..
μονάχα με ένα θαύμα σου
πίσω να τον γυρίσεις….
                                                                                                                                                                 

Απίστευτο μου φαίνεται
να σ’ αγκαλιάζει η σκέψη,
και το κορμί να μην μπορεί
χάδι να σου γυρέψει....
                                                                                                     

Θα χαίρομαι όταν γελάς…
θα λιώνω στον καημό σου,
θα ‘σαι για μένα το παρόν
κι ας είμαι παρελθόν σου…
                                                       

Δασκάλεψα τα μάτια μου
ψέματα να σου λένε..
μπροστά σου να χαμογελούν
και πίσω σου να κλαίνε…
                                                       

Θα την αλλάξω την καδιά
αφού οι γιατροί μπορούνε,
μα ίσως κ’ αυτή να σ’ αγαπά
σαν την παλιά φοβούμαι…
                                                       

Ακόμη και στα όνειρα
η μοίρα με δικάζει…
γιατί με κάνει να θωρώ
άλλη να σ’ αγκαλιάζει…
                                                    

Πάντα πονώ γι’ αυτό ξυπνώ
στο ύπνο κάθε βράδυ,
γιατί ποθώ και αναζητώ 
κάθε δικό σου χάδι….                    
                                                       

Είπα στ’ αστέρια, χθες αργά
πόσο πονώ για σένα,
και φαίνεται με νιώσανε
και πέφτανε ένα- ένα….
                                                       

Είπε το σώμα της καρδιάς
να μην πονάει για σένα…
και εκείνη επαναστάτησε
και δεν του δίνει αίμα…!
                                                       

Και το φεγγάρι κρύφτηκε
τώρα που έχω πόνο,
μάλλον πως ήρθε να σου
πει πως ζω για σένα μόνο!!..
                                                       

Σε ένα μαχαίρι δίκοπο
χάραξα την μορφή σου..
για να πεθάνει η καρδιά
με την υπογραφή σου…!!!
                                                       

Εσκέφτηκα να σ’ αρνηθώ
μα δεν εβρήκα τρόπο…
γιατί η καρδιά μου σ’ έβαλε
στον πιο βαθύ της τόπο
                                                       

Πως θες να νιώσω τη χαρά
αφού δεν έχω ταίρι..
μισό φεγγάρι δεν μπορεί
πανσέληνο να φέρει.....
                                                                                                                                                                      

Πάντα με το παράπονο
τα χείλη μου ανοίγει..
γιατί είναι η πικρά μου πολύ
και η χαρά μου λίγη…
                                                                                                   

Πολλές καρδιές κι αν έκαψες
πληγές κι αν έχεις δώσει..
και εσένα θα βρεθεί η καρδιά
στον κόσμο να πληγώσει…
                                                       

Γιατί σαν είμαι μοναχός
μου ‘ρχονται μαζεμένα
και ο λογισμός μου τριγυρνά
όλο στα περασμένα….
                                                       

Μ’ αρέσει στην ακρογιαλιά
να κάθομαι να κλαίω…
σε κάθε κύμα που ‘ρχεται
τον πόνο μου να λέω…
                                                       

Για σένα έπαιξε η καρδιά
το πρώτο καρδιοχτύπι
γι’ αυτό τη θέλω να χτυπά
παντοτινά με λύπη….
                                                       

Δώσε μου πίσω την καρδιά
και μην τη βασανίζεις,
γιατί δεν είσαι ικανός
τέτοια καρδιά να ορίζεις….
                                                       

Που ‘ναι ο καιρός που δυο καρδιές
είχαν τον ίδιο πόνο …
και τώρα ζούνε χωριστά
με τσ αναμνήσεις μόνο…
                                                       

Ανε με δεις καμιά φορά
κλαμένη στο όνειρο σου…
κλαίω γιατί με πλήγωσε
βαριά ο χωρισμός σου…
                                                       

Εμοίρασες μου την καρδιά
σε χίλια δυο κομμάτια
που σ’ είχα και σε λάτρευα
ωσάν τα δυο μου μάτια…
                                                       

Εσύ έχεις σκοτεινή ψυχή
στον κόσμο το δηλώνω..
έσφαλα που σ’ αγάπησα
μ’ αργά το μετανιώνω…
                                                                                                                                                                    

Την τελευταία μου στιγμή
που η ψυχή θα φεύγει..
την εδική σου συντροφιά
στον Άδη θα γυρεύει..!!
                                                       

Αν θα δικάσει ο θεός
καρδιές που ‘κάψαν άλλες
θα ‘χεις και εσύ να υποστείς
συνέπειες μεγάλες..!
                                                       

Κλαίω και μες τα δάκρυα
φωνάζω το όνομά σου
γιατί ‘χω μέσα στην καρδιά
πληγές του έρωτά σου…
                                                       

Η τύχη δεν εδίκασε
άνθρωπο σαν εμένα…
να σ’ αγαπώ, να μ’ αγαπάς
να ζούμε χωρισμένα….

Όποια καρδιά δεν ένιωσε
άλλης καρδιάς τον πόνο
την έχει πλάσει ο θεός     
μα για τον χτύπο μόνο.!!                
                                                       

Όνειρα κάνω εγώ για σε..
κάνε και εσύ για μένα,
αφού η μοίρα το ‘φερε να
ζούμε χωρισμένα…!
                                                       

Όσο κι αν σφίγγω την καρδιά
ως κι αν τηνε μαλώνω,
δεν θέλει να αποχωριστεί
τσ αγάπης σου τον πόνο!!..
                                                       

Ποτέ σου δεν μ’ αγάπησες
όπως εγώ με πάθος
και ο χωρισμός μας έγινε
από δικό σου λάθος!…
                                                       

Μπορεί να ζεις και να γελάς
ευτυχισμένη να σαι
όμως θα κλαις κάποιες βραδιές
όταν θα με θυμάσαι….     
                                                       

Θεέ μου και κάμε μια φορά
τσ αγάπης να ξεχάσω
να θέσω να αποκοιμηθώ
τον ύπνο να χορτάσω.....
                                                       

Κομμάτιασε μου την καρδιά
δεν σου παραπονούμαι
και τα κομμάτια θα γενούν
καρδιές να σ’ αγαπούνε!!!! 
                                                                                                                                                                     

Το να πονείς και να το λες
αυτό δεν είναι πόνος
μα να πονείς και να μην κλαις
και να το ξέρεις μόνος…      
                                                       

Όλοι με λένε ευτυχή
όμως κανείς δεν ξέρει
πως η καρδιά μου αιμορραγεί
απ’ το δικό σου χέρι..!
                                                       

Φεγγάρι μου ανε τον δεις
πες του πως έχω πόνο
γιατί έφυγε και τώρα ζω 
με τσ αναμνήσεις μόνο..!!              
                                                       

Κάθε που μπαίνεις στο μυαλό       
η καρδιά μου σταματάει
γιατί πότε δεν έπαψε
φως μου να σ’ αγαπάει…!!!!! 
                                                       

Νερό δεν σβήνει την φωτιά
π’ άναψες στο κορμί μου
πάνω στα χέρια σου κρατάς
θάνατο και  ζωή μου…
                                                       

Χωρίς να κάνω τίποτα
και δίχως να σου φταίξω,
έκλεισες φως μου την
καρδιά και μ’ άφησες απ’ έξω..!
                                                       

Ο χωρισμός σου με έκανε
τα πάντα να μισήσω,
απου μπορούσα και φονιά   
να τονε συγχωρήσω..!!                   
                                                       

Το τελευταίο δάκρυ μου
λίγο προτού πεθάνω
όποιος την δει να της το πει  
πως δώρο της το κάνω…               
                                                       

Πάλι κι απόψε συντροφιά
με την ανάμνησή σου..
και έπεσε δάκρυ μου           
στη γη και πήρε τη μορφή σου…   
                                                       

Είπα του ήλιου πως πονώ
σαν πρόβαλε να λιάσει
και στάλες έπεσαν στη γη
δίχως να συννεφιάσει….                
                                                       

Χωρίσαμε και λογικά
απ’ τη ζωή σου φεύγω
μα θα με ότι αγάπησες και       
θα ‘σαι ότι λατρεύω!..                    
                                                       

Καρδιά δεν έχεις να αγαπάς
αν είχες θα πονούσες
και μια καρδιά που σ’ αγαπά
δεν θα την τυραννούσες!!..
 

Μοιάζει ο δικός μας ο σεβντάς
με πόλη κουρσεμένη
που είναι χιλιάδες θησαυροί
στα ερείπια θαμμένη……
 

Θε μου πώς με κατάντησες
στσι αγάπης το χατίρι
εγώ διψώ μα αυτός νερό
σε αλληνής ποτήρι….
 

Δεν θα σου πω πως σαγαπώ
αφού ανήκεις σ άλλη
μα απ την καρδιά μου δεν μπορεί
κανένας να σε βγάλει
 

Της μοίρας δεν ζήτω χαρές
και του θεού συγγνώμη
για μια αγάπη απού καμα
παιδεύομε ακόμη

Πονώ μα δάκρυ δεν θα δεις
στο μάγουλο να τρέχει
έμαθε φως μου η καρδιά
τον πόνο σου να αντέχει
 

Στα πρέπει και στη λογική
πήγε η ζωή μου όλη
κι απότιστο της πεθυμιάς
άφησα το περβόλι…..
 

Πώς να σε βγάλω απ την καρδιά
που σε χει συνηθίσει
και μόνο που θα της το πω
μπορεί να σταματήσει…..

 

 

On-air

winampreal player